arrow_rightarrow_righticon_excelicon_pficon_ppticon_wordmagnifier

Afscheid nemen

‘Afscheid in besloten kring’

was de titel van een artikel in De Gelderlander van zaterdag 16 maart jongstleden. Enkele positieve ervaringen van afscheid nemen door nabestaanden worden hierin beschreven.

Het is natuurlijk heel goed dat mensen voor deze wijze van afscheid nemen kiezen, maar soms ook wel jammer. Want als iemand uit het dorp, uit je gemeenschap overlijdt en als dorpsgenoot je niet de gelegenheid krijgt om bij het afscheid aanwezig te zijn, zoals bij een avondwake en eucharistieviering in de kerk of een dienst in het crematorium, verdwijnt die overledene ook wel ongemerkt uit de gemeenschap.

Nabestaanden zijn niet alleen de (naaste) familie en vrienden.

Nabestaanden zijn ook de buren, de mensen uit het dorp of de wijk waar je woont of gewoond hebt.

Zeker ook de (vroegere) collega’s, de medeleden van de verenigingen waar je actief bij bent (geweest).

Die man waar je soms mee praatte als je je hond uit liet of die mevrouw die je altijd in de winkel trof.

De mensen waar je vroeger voor gezorgd hebt, bij wie je op school hebt gezeten.

Zoals Manu Keirse schrijft in het KBO-blad Van Ons: ‘in vroegere tijden waren bijna alle dorpelingen aanwezig op een uitvaart. Tegenwoordig is sterven een professionele business, niet meer de bekommering van de buurt.

Dat is eigenlijk een verarming van onze samenleving.’

Uiteraard is het ieders eigen keuze om te bepalen wie bij het afscheid aanwezig is.

Maar besloten betekent voor mij ook dat je mensen uitsluit die er wellicht graag bij hadden willen zijn of in ieder geval willen weten dat iemand uit hun (recente) verleden er niet meer is.

Dat is denk ik ook de functie van het luiden van de kerkklokken. Aan de gemeenschap kenbaar maken dat iemand uit ons midden overleden is.

De avondwake en de uitvaartmis in de kerk spreekt misschien veel mensen niet meer aan.

Maar er zijn voldoende alternatieven, zoals een dienst in het crematorium of afscheidshuis.

Of in mijn woonplaats Beugen wellicht het Kruispunt, het Posthuis of in de nieuwste locatie van Arno en Ellen Gerrits, ‘Gasterij Onder de Panne.’ www.gasterijonderdepanne.nl

Open voor iedereen of toch besloten.

Dat is natuurlijk de keuze van de overledene en/of zij die achterblijven.